Alice in Wonderland

Καμιά φορά μπερδεύεσαι. Μπορείς ή δεν μπορείς. Θέλεις ή δεν θέλεις? Έγινε ή το φαντάστηκες? Και όσο περισσότερο το ψάχνεις, τόσο περισσότερο μπορεί να μπερδεύεσαι και να αμφιβάλλεις. Είναι απίστευτο το πόσο γρήγορα μπορεί να φτάσεις σε ένα είδος παράνοιας που σε βασανίζει με έναν ακραία σαδομαζοχιστικό τρόπο και το χειρότερο είναι ότι δεν καταλαβαίνεις ούτε γιατί ούτε πώς έφτασες σ' αυτό το σημείο.

Το αστείο είναι όταν προσπαθείς να βγάλεις συμπεράσματα για τον εαυτό σου. Σε κάνει να αναρωτιέσαι αν η αυτογνωσία είναι εφικτή ή αν αποτελεί έναν εξ ορισμού ευσεβή πόθο. Αξίζεις συγχαρητήρια για την εκπληκτική διαπίστωση και δικαιούσαι να αντιμετωπίζεις με κατανόηση τους αδαείς ή μήπως έχεις απλά καταφέρει να πείσεις τον εαυτό σου πως η δική σου ανικανότητα έχει βρει επιτέλους την κατάλληλη δικαιολογία? Περίεργο. Είσαι ένας μικρό φαινόμενο αυτο-ελέγχου και κατανόησης των συνειδητών και υποσυνείδητων συναισθημάτων σου ή μια κυρία με μάσκα ύπνου σε κάθισμα αεροπλάνου?

Δεν ξέρω για σένα, αλλά εγώ - για τον εαυτό μου - δεν έχω ιδέα. Και δεν θέλω καν να καταλάβω. Ή να μάθω. Όχι. Θέλω απλά να απαλλαγώ από το βαρύ φορτίο της σκέψης. Θα ήθελα να μπορώ να είναι όλα απλά. Όχι. Θα ήθελα να μπορώ να είναι απλοϊκά. Σε βαθμό κακουργήματος απλοϊκά. Σαν τα simple english. Ωραία ιδέα αυτά.

Φαντάζομαι ότι είμαι για μια στιγμή η Αλίκη. Και ότι φυσάει αέρας δυνατός. Και ότι μαζί με τα τραπουλόχαρτα παίρνει κι εμένα ψηλά, στον αέρα. Και ότι όπως στροβιλίζομαι εκεί, μαζί με τραπουλόχαρτα και φύλλα ξερά και λουλούδια και μαντίλια και πράγματα και γάτες και χρώματα διάχυτα - σαν σε κουνημένη βραδινή φωτογραφία -  ξαφνικά δεν σκέφτομαι τίποτα. Μηδενίζει το μυαλό μου και το μόνο που μένει είναι μια ευχάριστη αίσθηση... μαγική σχεδόν. Πετάω. Και τα σύννεφα... λες να είναι σαν βαμβάκι? Αν θα πέσω θα με κρατήσουν? Θα μπορώ να πετάω έτσι ανακατεμένη συνέχεια? Όμορφα μυρίζει... Θα μείνω εδώ... να αιωρούμαι μαζί με τα τραπουλόχαρτα και τις γάτες.

Βρήκα ένα τέλειο και υπερβολικά αστείο site!
Θα πάω στην Αθήνα να τα αγοράσω όόόόόόόόόόόόλααααααααααααα!!!!!!!!!!!

Family picture!

Να σας συστήσω την οικογένειά μου. Ο άντρας μου ο Θανάσης, με το μωρό.

λαέ μου...

Λοιπόν, τι διαλέγετε?
Γκόρτσος, Μαντάς ή Μαυρογυαλούρος?

Friday, i'm in love

Τον τελευταίο μήνα, δηλαδή από 2 Απριλίου μέχρι σήμερα, έχω δηλώσει ότι έχω ερωτευτεί τουλάχιστον 7 διαφορετικούς άνδρες, μη συμπεριλαμβανομένων ηθοποιών, τραγουδιστών, ηρώων κόμικς, φανταστικών όντων και ανδρών με τους οποίους δεν γνωριζόμαστε καν. Διερωτώμαι λοιπόν… φταίει η άνοιξη, οι ορμόνες η τηλεόραση και το άγχος (!) της επικείμενης εξεταστικής? Ή μήπως απλά έχω απόλυτο δίκιο που λέω πως είναι απλά πολύ απλό να ερωτευτείς, να ξε-ερωτευτείς και να ξανα-ερωτευτείς, αρκεί να πιστέψεις ότι γίνεται και να αφήσεις χαλαρωμένο και ήρεμο τον εαυτό σου? Η κοινή λογική ΜΟΥ, λέει ότι η απλούστερη λύση είναι συνήθως και η σωστή. Άρα, έχω απλούστατα δίκιο.
Γιατί, δηλαδή, για να ερωτευτείς πραγματικά, πρέπει ντε και καλά να σκάσεις και να πλαντάξεις και να σε φτύσουν και να κυλιέσαι στα πατώματα και να πάθεις κατάθλιψη και να περάσεις από σαράντα κύματα και να είναι και μονόπλευρο και να είναι και ανεκπλήρωτος πόθος και να στιγματιστείς εσαεί και να πίνεις και να καπνίζεις και να έχεις τάσεις αυτοκαταστροφής? Ή στην άλλη περίπτωση, να έχεις βρει το alter ego σου και να ζείτε στιγμές ανείπωτης ευτυχίας και χαράς και να περπατάτε στο δρόμο χεράκι χεράκι και να μιλάτε όλη μέρα στο κινητό και να κοιτάζεις το άλλο σου μισό στα μάτια μέχρι να αρχίσεις να αλληθωρίζεις και να βλέπετε το ηλιοβασίλεμα και να διαλέγετε το όνομα του τρίτου σας παιδιού μετά από μια τριήμερη εκδρομή σεξ?
Κι όταν απλά… χαίρεσαι να βλέπεις ή να ακούς κάποιον που εσύ θεωρείς έξυπνο, αστείο και γοητευτικό και μ’ ένα του χαμόγελο σου φτιάχνει την ημέρα, όταν κάθε φορά που σ’ αγγίζει σκέφτεσαι: «Κρατήσου…!», όταν αναλώνεις το 20% της μέρας σου ψυχαναλύοντάς τον με βάση τον τρόπο που είπε: «Καλημέρα» για να βρεις το ανύπαρκτο σεξουαλικό υπονοούμενο και όταν τελικά επέρχεται το μοιραίο το μόνο που μένει στο μυαλό σου την επόμενη είναι «…αχ!», τότε τι συμβαίνει? Έρωτας δεν λέγεται αυτό? Ίσως, χωρίς τις Βούρτση και Βουγιουκλάκη να πρωταγωνιστούν.

ΝΑΙ !!!!!!!!!!!! ΓΕΝΕΘΛΙΑ!!!!!!!!! 25 !!!!!!!!!!!!

Να ζήσω για πάντα και χρόνια πολλά,
Θεά να παραμείνω με ξανθά μαλλιά.
Παντού θα σκορπίζω τη λάμψη, διαρκώς
Και όλοι θα λένε: «Εγένετο φως.»

Θέλω να γίνω κομμώτρια. Τέλος

Ναι... κι εγώ όταν το είδα λυμένο μου φάνηκε εύκολο.

Life is wonderful

Life is Wonderful
Words & Music By Jason Mraz

It takes a crane to build a crane
It takes two floors to make a story
It takes an egg to make a hen
it takes a hen to make an egg
There is no end to what I’m saying

It takes a thought to make a word
It takes some words to make an action
It takes some work to make it work
It takes some good to make it hurt
It takes some bad for satisfaction

A La La La La La La La Life is wonderful
A La La La La La La La Life goes full circle
A La La La La La La La Life is wonderful
A la la la la…

It takes a night to make it dawn
It takes day to make you yawn brother
It takes some old to make you young
It takes some cold to know the sun
It takes the one to have the other
It takes no time to fall in love
But it takes you years to know what love is
It takes some fears to make you trust
It takes those tears to make it rust
It takes the dust to have it polished

A La La La La La La La Life is wonderful
A La La La La La La La Life goes full circle
A La La La La La La La Life is wonderful
A la la la la…
It is so…….
It is so…….

It takes some silence to make sound
It takes a loss before you found it
It takes a road to go nowhere
It takes a toll to make you care
It takes a hole to make a mountain

A La La La La La La La Life is wonderful
A La La La La La La La Life goes full circle
A La La La La La La La Life is wonderful
A La La La Life is meaningful.
La La La La La La La And life is wonderful
La La La La La La La

It is so wonderful
It is so meaningful
It is so wonderful
It is meaningful
It is wonderful
It is meaningful
It goes full circle
Wonderful
Meaningful



Καλά, με τους στίχους δεν τρελάθηκα κιόλας, αλλά ωραίο δεν είναι???

ΛΥΠΑΜΑΙ, ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΛΗΡΕΙΣ...

13/09/2006
Αγαπητό μου ημερολόγιο,

«Το ξενοδοχείο μας διαθέτει ένα στάνταρ δωμάτιο, μία σουίτα, ένα μονόκλινο υπαίθριου χώρου σε κούνια, ένα 4κλινο σε καναπέδες καθώς και θέσεις για κάμπινγκ. Ο χώρος κλιματίζεται, ενώ όλα τα δωμάτια διαθέτουν ραδιόφωνο.
Στο Big Red Couch Lounge, που είναι ανοιχτό όλο το 24ωρο, μπορείτε να παρακολουθήσετε τηλεόραση, ενώ προτείνονται τα διάφορα events που οργανώνονται για τη διασκέδασή σας, στο «Le Petit Balcon» , μπορείτε να απολαύσετε το πρωινό, κάποιο γεύμα, τον καφέ σας ή το ποτό σας, απολαμβάνοντας τη θέα σε ένα καλοκαιρινό περιβάλλον, ενώ εναλλακτικά μπορείτε να επιλέξετε το «Il Balcone Grande», το οποίο ενδείκνυται για συνεστιάσεις περισσοτέρων ατόμων και να το συνδυάσετε με μια βόλτα στον ιδιαίτερο κήπο του και την κρεμαστή κούνια. Τις μεταμεσονύκτιες ώρες, μπορείτε να επισκεφτείτε το γραφικό «Τραπεζάκι της Κουζίνας» ή για τους πιο συντηρητικούς την στρογγυλή «Τραπεζαρία».
Στο 24ωρο service περιλαμβάνεται υπηρεσία δωματίου, κουζίνα, δωρεάν πρόσβαση στο internet, τηλέφωνο, κινητό τηλέφωνο, ξεναγήσεις, φωτογραφήσεις, πλυντήριο, στεγνωτήριο, σιδερωτήριο, escort service, γραφείο πληροφοριών, μεταφραστικές υπηρεσίες, βιβλιοθήκη και βεστιάριο. Όλα τα παραπάνω είναι 24/7. Σημείωση: κάθε μέλος του προσωπικού μιλάει ελληνικά, αγγλικά, γαλλικά και ολίγα ιταλικά και γερμανικά. Η καθαρίστρια μιλάει αλβανικά και πολύ πολύ ολίγα ελληνικά. Για λεπτομέρειες επικοινωνήστε με τη διεύθυνση.
Στην τιμή δωματίου περιλαμβάνεται πρωινό με πλούσιο μπουφέ.
Στην Αρετσού Καλαμαριάς, μόλις 10 χιλιόμετρα από το ιστορικό κέντρο της πόλης, με άμεση πρόσβαση σε τέσσερις λεωφορειακές γραμμές του ΟΑΣΘ.

Τηλέφωνα κρατήσεων: (+30) 2310-555-436
(+30) 2310-666-666 »

Έλεος...

Grand-maman est morte

08-07-2006

Grand-maman est morte. Κρίμα , βέβαια, αλλά το μόνο κοινό που είχαμε με τον Μερσώ ως προς τον τρόπο που αντιμετωπίσαμε το θέμα, περιορίζεται στην απάθεια κατά τη διάρκεια των διαδικασιών που ακολούθησαν. Αναρωτιέμαι, λοιπόν, είμαι εγώ υπερβολικά χοντρόπετσος άνθρωπος για να αντιληφθώ τη σημασία των γεγονότων ή απλά οι άλλοι είναι προσκολλημένοι σε στερεότυπες αντιδράσεις? Όπως και να έχει, πήγα, είδα και γύρισα.
Είμαι πολύ απαίσια, που ενώ ετοιμαζόμασταν, τα μόνα πράγματα που με απασχολούσαν ήταν το αν μου πήγαινε το μαύρο φόρεμα που μου έφεραν εκτάκτως από τη ντουλάπα μου στη Θεσσαλονίκη, διότι δεν είχα προνοήσει, το ότι τα μόνα παπούτσια που είχα ήταν κάτι ξύλινα ψηλοτάκουνα – πολύ τέλεια – και σκεφτόμουν αν πάει το καφέ με το μαύρο (αίσχος ήταν τελικά) και ότι επειδή δεν είχα ούτε γυαλιά ηλίου, πήρα κάτι ray ban (επίσης άσχετα με το μαύρο φόρεμα) της αδερφής μου, η οποία αποφάσισε να βάλει τα μαύρα, τα μεγάλα? Είναι και φέτος στη μόδα τα γυαλιά αυτά? Ναι, μάλλον. Αλλά μήπως είναι πολύ σούπα? Το πιστολάκι δεν ήταν και πολύ πετυχημένο και επειδή ούτε καλλυντικά είχα φέρει, πήρα πάλι από την αδερφή μου και αναρωτιόμουν αν μου πάνε τα χρώματα. Είναι βλέπεις πιο μελαχρινή…
Αποφάσισα να μην ξανααισθανθώ τύψεις. Όπως είπε και ο Βασίλης, ΟΙ ΤΥΨΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΒΛΑΚΕΙΑ (…λιτό και πετυχημένο). Αν αισθάνεσαι άσχημα για κάτι που έκανες (ή δεν έκανες) κάνε κάτι τώρα για να το αλλάξεις. Αν δεν μπορείς να κάνεις τίποτα τώρα πια, ξεπέρασέ το και φρόντισε να μην επαναληφθεί. Έτσι είναι. Και αν μπορούσα να τα κάνω όλα πάλι από την αρχή, θα φρόντιζα να πάρω μαζί μου τα κατάλληλα ρούχα. The End.